قرآن انسانساز ، تهذیب نفس ، تزکیه نفس و راه ولی الله شدن
🔸إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ
﴿ صافات ٨٠﴾
ما نیکوکاران را این گونه پاداش میدهیم
32 نوشته
🔸إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ
﴿ صافات ٨٠﴾
ما نیکوکاران را این گونه پاداش میدهیم
🔹وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ۖ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِي لَشَدِيدٌ ﴿ ابراهیم ٧﴾
و [یاد کنید] هنگامی را که پروردگارتان اعلام کرد که اگر سپاس گزاری کنید، قطعاً [نعمتِ] خود را بر شما می افزایم، و اگر ناسپاسی کنید، بی تردید عذابم سخت است
قرآن کريم اندیشه و انگیزه را به هم گره میزند تا بشود نور و شفا و رحمت
يُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ ۚ ﴿ بقره ١٢٩﴾
🔸وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهيمَ إِلاَّ مَنْ سَفِهَ نَفْسَه ( بقره- ۱۳۰ )
چه کسی از روش ابراهیم رویگردان است مگر آنکه خود را نشناسد
🔷 إِنَّمَا ذَلِكُمُ الشَّيْطَانُ يُخَوِّفُ أَوْلِيَاءَهُ فَلَا تَخَافُوهُمْ وَخَافُونِ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿آل عمران ۱۷۵﴾
در واقع اين شيطان است كه دوستانش را مى ترساند پس اگر مؤمنيد از آنان مترسيد و از من بترسيد
🔸{ وَ رَهْبٰانِیةً ابْتَدَعُوهٰا مٰا كَتَبْنٰاهٰا عَلَیهِمْ إِلَّا ابْتِغٰاءَ رِضْوٰانِ اللّٰهِ﴾
( حدید 27 )
و رهبانیتی که از نزد خود ساخته بودند ما بر آنان مقرّر نکرده بودیم، ولی [خود آنان آن را] برای طلب خشنودی خدا [بر خود واجب کرده بودند]،
🩷 إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ ﴿مطفّفین ٢٩﴾
بدکاران همواره [در دنیا از روی ریشخند و استهزا] به مؤمنان می خندیدند
🔷 مَنْ كانَ يُريدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَميعاً إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ.. { فاطر 10 }
هر کس که عزت خواهد، پس عزت یکسره از آنِ خداوند است؛ به سوی او بالا میرود سخنان طیّب و عمل صالح آن را رفعت میبخشد
🩷 إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَمَا تَهْوَى الْأَنْفُسُ ۖ ﴿ نجم ٢٣﴾
اینان فقط از پندار و گمان [بی پایه] و هواهای نفسانی پیروی می کنند
🔸منْ کَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْکَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ
كسى كه عزت مى خواهد، پس [بايد آن را از خدا بخواهد، زيرا] همۀ عزت ويژۀ خداست حقايق پاك [چون عقايد و انديشه هاى صحيح] به سوى او بالا مى رود و عمل شايستۀ آن را بالا مى برد