#هو الحی القیوم ، احاطه قیومی خداوند متعال

🔹وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ إِنَّنِي بَرَاءٌ مِمَّا تَعْبُدُونَ ﴿ زخرف ٢٦﴾

و [یاد کن] هنگامی را که ابراهیم به پدر و قومش گفت: من بی تردید از آنچه می پرستید، بیزارم

🔸 ﴿قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ (1) اللَّهُ الصَّمَدُ (2) لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ (3) وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ (4)﴾

🔶 وَمَكَرُوا مَكْرًا وَمَكَرْنَا مَكْرًا وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ (نمل ٥٠)

آنان نیرنگ مهمی به كار گرفتند و ما هم در حالی كه بی‌خبر بودند [با كیفر بسیار سختی‌] نیرنگ آنان را از بین بردیم. 

🔶 اسم اعظم لفظ نيست كه اگر كسي يك لفظ را بگويد طي الارض داشته باشد براي اينكه ما يقين داريم بالاخره اسم اعظم در قرآن كريم هست همه اين حروف مقطعه را انسان بخواند همه اين قرآن را بخواند بعد از جايش بخواهد حركت كند به زحمت بلند مي‌شود . 

🔹قُلْ لَوْ كَانَ مَعَهُ آلِهَةٌ كَمَا يَقُولُونَ إِذًا لَابْتَغَوْا إِلَىٰ ذِي الْعَرْشِ سَبِيلًا ﴿ اسراء ٤٢﴾

بگو: اگر آن گونه که می گویند، باخدا خدایانی بود، در آن هنگام به سوی صاحب عرش راهی می جستند [تا قدرتش را تصاحب کنند.]

🩷 إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ ﴿مطفّفین ٢٩﴾

بدکاران همواره [در دنیا از روی ریشخند و استهزا] به مؤمنان می خندیدند

🩵 ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلَىٰ عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿ جمعه ٨﴾

 سپس به سوی دانای نهان و آشکار بازگردانده می شوید، پس شما را به اعمالی که همواره انجام می دادید، آگاه خواهد کرد

🔸منْ کَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْکَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ 

كسى كه عزت مى خواهد، پس [بايد آن را از خدا بخواهد، زيرا] همۀ عزت ويژۀ خداست حقايق پاك [چون عقايد و انديشه هاى صحيح] به سوى او بالا مى رود و عمل شايستۀ آن را بالا مى برد 

🔸قُمِ اللَّيْلَ إِلَّا قَلِيلًا ﴿ ٢﴾ إِنَّا سَنُلْقی‏ عَلَیْکَ قَوْلاً ثَقیلاً ( مزّمّل ۵ ) 

شب را جز اندکی [که ویژه استراحت است، برای عبادت] برخیز * به زودی گفتاری سنگین به تو القا خواهیم کرد.

 🔹وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ ۚ فَسَأَكْتُبُهَا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ ...

﴿ اعراف ١٥٦﴾

و رحمتم همه چیز را فرا گرفته است، پس به زودی آن را فقط برای کسانی که [از شرک، کفر، گناه ] می پرهیزند مقرّر و لازم می دارم.