#هدایت عمومی ، هدایت خاص ، هدایت پاداشی

🔸وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَىٰ بِآيَاتِنَا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ ﴿ابراهیم ٥﴾

و همانا موسی را با نشانه های خود فرستادیم که قوم خود را از تاریکی ها به سوی روشنایی بیرون آور و روزهای خدا را  به آنان یادآوری کن، بی تردید در این روزهای خدا برای هر شکیبای سپاس گزاری نشانه هایی است.

🔶 أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُمْ مَثَلُ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ ۖ مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاءُ وَالضَّرَّاءُ وَزُلْزِلُوا حَتَّىٰ يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ ۗ أَلَا إِنَّ نَصْرَ اللَّهِ قَرِيبٌ ﴿ بقره ٢١٤﴾

🔸فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا ﴿ شمس ٨﴾

پس بزه کاری و پرهیزکاری اش را به او الهام کرد

🔸وَ مَن يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ ( طلاق ١ )

و هر كس از حدود الهی تجاوز كند به خویشتن ستم كرده؛

🔹وَمَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَتَثْبِيتًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ كَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ أَصَابَهَا وَابِلٌ فَآتَتْ أُكُلَهَا ضِعْفَيْنِ...﴿بقره ٢٦٥﴾

ومثل کسانی که اموالشان را برای طلب خشنودی خدا و استوار کردن نفوسشان انفاق می کنند، مانند بوستانی است در جایی بلند که بارانی تند به آن برسد، در نتیجه میوه اش را دو چندان بدهد، ..

آیا از نظر قرآن باید معتقد باشیم نیکی و بدی در این جهان علی‌السّویه است و عکس‌العمل‌ها فقط در آخرت است؟ آیا خداوند فقط در آخرت به نیکی پاداش داده و به بدی کیفر می‌دهد ولی این جهان را نسبت به نیکی و بدی بی‌تفاوت آفریده است؟ یا در این جهان هم عکس‌العمل‌هایی وجود دارد؟ 

🔶 اگر در نظام سبب و مسببی عالم، خداوند به هر موجودی هر خلقتی و هر نوع هستی‌ای که برای آن موجود امکان داشته داده است و غیر از این هرچه را فرض کنیم خیال و وهم است، قهراً این جهان بهترین جهان ممکن می‌شود.

🔹مَن يُضْلِلِ ٱللَّهُ فَلَا هَادِيَ لَهُۥۚ وَيَذَرُهُمْ فِي طُغْيَٰنِهِمْ يَعْمَهُونَ ( اعراف ١٨٦)

براى كسانى كه خدا گمراهشان كند، هدايت كننده اى نيست؛ و آنان را در سركشى و تجاوزشان وا مى گذارد تا در [گمراهى شان] سرگردان و حيران بمانند

🔸إِنَّا جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ ﴿زخرف ٣﴾

که ما آن را [به زبان] عربی [فصیح و گویا] قرار دادیم تا [در آن] تعقّل کنند؛ 

وَإِنَّهُ فِي أُمِّ الْكِتَابِ لَدَيْنَا لَعَلِيٌّ حَكِيمٌ ﴿٤﴾

و همانا که آن در امِّ الکتاب [که لوح محفوظ است] نزد ما بلند مرتبه و حکیم است.

🔶 وَمَكَرُوا مَكْرًا وَمَكَرْنَا مَكْرًا وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ (نمل ٥٠)

آنان نیرنگ مهمی به كار گرفتند و ما هم در حالی كه بی‌خبر بودند [با كیفر بسیار سختی‌] نیرنگ آنان را از بین بردیم.