#آیت الله جوادی آملی

اسماي حسنايي كه در پايان هر آيه ذكر شده است ضامن مضمون همان آيه است يعني اگر آيه دربارهٴ مغفرت و غفران و عنايت الهي است پايان آيه ﴿إن الله غفور رحيم﴾ است

كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ ﴿ مدثر ٣٨﴾

هر کسی در گرو دست آورده های خویش است،

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ﴿ ذاریات ٥٦﴾

و جن و انس را جز برای اینکه مرا بپرستند نیافریدیم

وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا ( آل عمران 103 )

و همگی به ریسمان خدا چنگ زنید، و پراکنده و گروه گروه نشوید

كِتَابٌ أُحْكِمَتْ آيَاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ خَبِيرٍ﴿ هود ١﴾

به نام خدا که رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی

اصل همه «لا إله إلا الله» است بقيه شرح «لا إله إلا الله» است؛ اگر عقايد است از توحيد مايه مي‌گيرد و به توحيد ختم مي‌شود، اخلاق است اين چنين است، اعمال است اين چنين است .

أَفَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمَىٰ ۚ إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُولُو الْأَلْبَابِ ﴿ رعد ١٩﴾

آیا کسی که می داند آنچه از سوی پروردگارت بر تو نازل شده حق است، مانند کسی است که [از نظر باطن] نابیناست؟! فقط خردمندان [بینادل] متذکّرِ [حق] می شوند.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا قِيلَ لَكُمْ تَفَسَّحُوا فِي الْمَجَالِسِ فَافْسَحُوا يَفْسَحِ اللَّهُ لَكُمْ ۖ وَإِذَا قِيلَ انْشُزُوا فَانْشُزُوا يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَالَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ ۚ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ﴿مجادله ١١﴾

أَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ آنَاءَ اللَّيْلِ سَاجِدًا وَقَائِمًا يَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَيَرْجُو رَحْمَةَ رَبِّهِ ۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَالَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ ۗ إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُولُو الْأَلْبَابِ ﴿ زمر ٩﴾

وَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِيبًا إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُو إِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَنْدَادًا..﴿زمر ٨﴾

و چون به انسان آسیبی رسد، پروردگارش را در حال بازگشت به سوی او می خواند، سپس چون او را نعمتی از جانب خود عطا کند، آن آسیب را که پیش تر برای برطرف شدنش دعا می‌کند